اميرشهاب رضويان از جمله کارگرداناني است که از سينماي کوتاه وارد سينماي حرفه يي و بلند شد. با او در خصوص جشنواره فيلم کوتاه تهران به گفت وگو نشستيم.

---

-جشنواره امسال را نسبت به دوره هاي گذشته چگونه ارزيابي مي کنيد؟

جشنواره امسال هم در حد جشنواره هاي سال هاي گذشته است. اما من معتقد هستم بايد به فيلم کوتاه نگاه کوتاه روبه رشد داشت. جشنواره فيلم کوتاه طي اين 25 سال اخير خدمات زيادي به فيلمسازان کوتاه کرده است. امسال را نمي توان با سال هاي گذشته مقايسه کرد. من فکر مي کنم به طور کلي روند جشنواره يک روند رو به رشد و صعودي داشته است.

-آثار اين دوره را چگونه ديديد؟

من امسال فيلم هاي کوتاه خوبي در جشنواره ديدم. اما معضل اصلي که سازندگان فيلم کوتاه با آن روبه رو هستند صدور پروانه نمايش است. اين مساله به عقيده من يکي از نقطه ضعف هاي جشنواره است و اين مساله هم باعث شده است تعدادي از فيلم هاي خوب به جشنواره راه پيدا نکنند. مساله ديگر هم که بايد به آن توجه کرد توسعه سينماي ديجيتال است. توسعه سينماي ديجيتال براي سازندگاني که مي خواهند با حداقل امکانات فيلم بسازند اين امکان را ايجاد مي کند. اين مساله خودش کمک بسياري مي کند به توسعه سينماي مستقل و همان طور که مي بينيد بسياري از فيلم هاي به نمايش درآمده به صورت مستقل از جشنواره حضور پيدا کرده بودند و الزاماً از بودجه دولتي استفاده نکردند.

-فيلم هاي خارجي را نسبت به فيلم هاي ايراني چگونه ارزيابي مي کنيد؟

به عقيده من فيلم هاي ايراني که در بخش بين الملل به نمايش درآمدند نسبت به فيلم هاي خارجي چيزي کم نداشتند. اما نکته بسيار مهمي که در خصوص فيلم هاي خارجي به خصوص فيلم هاي اروپايي وجود دارد نحوه تهيه کنندگي اين آثار بود. آثار اروپايي مشخص بود با بودجه بسيار خوبي ساخته شده است در حالي که فيلم هاي ايراني معمولاً با بودجه هاي بسيار کم و حداقل امکانات ساخته مي شود و اين مساله در نحوه عرضه حرفه يي آن اثر در چنين جشنواره هايي بسيار اثرگذار است. شما اگر در کشورهاي خارجي دقت کنيد مشاهده مي کنيد صندوق هاي حمايت از سازندگان فيلم کوتاه، شهرداري ها و وزراي فرهنگ آن کشورها بودجه هاي بسيار خوبي در اختيار فيلمسازان شان قرار مي دهند تا آنها بتوانند با بهترين امکانات ممکنه کار کنند.

-جدا از مساله يي که عنوان کرديد که مساله بسيار مهمي هم بود فکر نمي کنيد بخشي از تفاوت کيفيتي که بين فيلم هاي ايراني و خارجي وجود دارد به مساله آموزش فيلمسازها بازگردد؟

بله. ببينيد مرکز سينماي جوان به عنوان بزرگ ترين مرکز آموزش سينما در کشور يکي از نقاط ضعفش کمرنگ شدن آموزش است. ما ظرف 10 سال گذشته متاسفانه يک روند نزولي در خصوص آموزش داشته ايم. بايد بپذيريم کيفيت آموزشي در سينماي جوان پايين آمده است و اين مساله به خصوص در شهرستان ها بيشتر قابل مشاهده است و اين افت آموزشي به طرز مستقيم بر نحوه ساخت و توليد آثار نيز تاثير مي گذارد. البته در اينجا بايد در کنار افت وضعيت آموزشي در سينماي جوان اتفاقات مهم ديگري هم روي داده باشد که بايد به آنها نيز توجه کرد. براي مثال انتشار نشريه تخصصي فيلم کوتاه و همين طور چاپ کتاب هاي تخصصي راجع به فيلمسازي و از طرف ديگر دسترسي فيلمسازان کوتاه روي بهبود وضعيت اين عرصه بسيار تاثير گذاشته است. در واقع بايد اين گونه نتيجه گيري کرد که اگر در موسسه سينمايي جوان ما افت آموزش پيدا کرده ايم در مقابل با اين مسائلي که عرض کردم خدمت تان تا حدي اين افت آموزش جبران شده است.

-شما جايگاه فيلم کوتاه را در کشور چگونه مي بينيد؟

به عقيده من فيلم کوتاه سنگ بناي سينماي فردا است. همان طور که هم نسلان من بوده اند که 20 سال پيش با فيلم کوتاه وارد عرصه شده اند و امروز در حال ساخت فيلم هاي سينمايي بلند هستند مثل حميد نعمت الله، جعفر پناهي، مونا زندي و خيلي ديگر از افرادي که آموزش ديده اين سينما بودند و در حال حاضر در حال ساخت فيلم بلند هستند. به نظر من فرهنگ سازترين سينماي کشور ما سينماي کوتاه است اما بايد در نظر داشته باشيم که اين سينما در طولاني مدت جواب مي دهد.