[ سرويس اجتماعي ] [ کل اخبار ] [ چاپگر ] [ نسخه چاپي ]

خبري که هفته قبل جهان اينترنت را تکان داد اين بود؛ «دولت فنلاند طرحي را تصويب کرده است که طي آن هر فرد فنلاندي از سال 2010، بايد به عنوان بخشي از حقوق شهروندي، به اينترنت با سرعت يک مگابيت بر ثانيه دسترسي داشته باشد.» اين قانون، بخشي از قانون بزرگ تري است که دسترسي به اينترنت 100 مگابيت بر ثانيه را تا سال 2015 به عنوان بخشي از حق شهروندي هر فرد فنلاندي به رسميت مي شناسد.

براي درک بهتر از سرعتي که تا چند ماه بعد، حق قانوني هر شخص فنلاندي خواهد بود، کافي است بگوييم که اين سرعت 10 برابر بيشتر از حداکثر سرعتي است که در ايران يک فرد مي تواند در قبال پول بخرد. سرعت پيش بيني شده تا سال 2015، هزار برابر آن است و کماکان رايگان.

شايد فنلاند داراي بالاترين سرعت اينترنتي باشد که يک دولت به عنوان حق انسان ها به رسميت شناخته اما اولين کشوري نيست که پهناي باند را براي شهروندانش به يکي از حقوق بشر تبديل کرده. از سال 2003 که «همايش جهاني جامعه اطلاعاتي» برگزار شد، کشورها شروع کردند به اضافه کردن «حق دسترسي به پهناي باند و اينترنت» به حقوق بشر و حتي در مواردي مانند يونان، اين حق به قانون اساسي کشور هم راه يافت. بخش پنجم قانون اساسي يونان مي گويد هر فرد يوناني بايد حق داشته باشد در جامعه اطلاعاتي مشارکت کند و فراهم کردن اين امکان را برعهده دولت مي گذارد. کشورهاي ديگري که حق دسترسي رايگان و سريع به اينترنت را به قوانين خود اضافه کرده اند عبارت هستند از فرانسه و استوني.

اما آيا واقعاً اينترنت يک حق است که دولت موظف باشد آن را در اختيار تک تک شهروندان قرار دهد؟ به نظر من بله. اينترنت تا چند سال قبل يکي از ابزارهاي ارتباطي بود و اين روزها اصلي ترين ابزار ارتباطي.

نيازي به پيش بيني کارشناسي ندارد که اينترنت در آينده بسيار نزديک، آنقدر در دنيا گسترش پيدا خواهد کرد که به تنها ابزار ارتباطي قابل اتکا بدل خواهد شد و در آن هنگام عدم دسترسي تکنيکي يا نداشتن دانش استفاده از اينترنت، انسان را از يکي از اصلي ترين جنبه هاي انسانيتش يعني ارتباط محروم خواهد کرد. در آن روز، دسترسي به اينترنت با پهناي باند بالا تنها راه براي تاثيرگذاري روي تمامي جنبه ها- از اقتصاد تا سياست- خواهد بود. به همين دليل است که کشورهايي همچون استوني که تا 10 سال قبل به شکل سهميه بندي از تلفن استفاده مي کردند، حالا در سفرهاي بين شهري با ديدن علامت هاي آبي در کنار اتوبان ترمز مي کنند تا اي ميل هايشان را بخوانند و تک تک مردم فنلاند ديگر تا آخر عمر نيازي به تمديد اشتراک يا فکر کردن به نحوه تهيه اينترنت سريع نخواهند داشت و دولتمردان فرانسه و سوييس در حال اضافه کردن دسترسي به اينترنت به عنوان يکي از حقوق بشر هستند.

انسان بدون ارتباط، انساني زنداني و غيرتاثيرگذار است و در دنياي آينده، تنها کشورهايي موفق خواهند بود که انسان هايي آزاد و فعال داشته باشند. فراهم کردن دسترسي به اينترنت با سرعت بالا براي تک تک افراد جامعه، چيزي تجملي نيست بلکه شرط سربلندي دولتي است که مي داند اگر مردم حرف بزنند، او را سربلند خواهند کرد.